Bir ekipmanın basınç dayanımı yalnızca etiketindeki PN veya Class değerine değil, işletme sıcaklığına da bağlıdır.
Metal malzemelerin mekanik özellikleri sıcaklıkla değişir. Yüksek sıcaklıkta akma dayanımındaki azalma ve uzun süreli sürünme etkileri, boru ve vana sistemlerinde izin verilen gerilmeyi ve dolayısıyla çalışma basıncını sınırlayabilir.
Flanş ve vana standartları, malzeme gruplarına göre basınç–sıcaklık derecelendirmeleri içerir. Örneğin oda sıcaklığında belirli bir sınıfta çalışan bir bileşenin daha yüksek sıcaklıkta izin verilen basıncı daha düşük olabilir.
Hesap için yalnızca normal işletme değerleri değil; ilk devreye alma, duruş, temizleme, bakım ve olası arıza senaryolarındaki en olumsuz sıcaklık–basınç birleşimleri dikkate alınır.
Yüksek sıcaklığa uygun olmayan salmastra, conta veya vana sit malzemesi, gövde dayanımı yeterli olsa bile sistemin güvenli kullanımını sınırlayabilir. Üretici kataloglarındaki basınç–sıcaklık eğrileri bu nedenle seçim sürecinin temel parçasıdır.
Üretici kataloğundaki basınç–sıcaklık eğrisi, parçanın tek bir basınca göre değil çalışma sıcaklığına bağlı olarak değerlendirilmesini sağlar. Aynı malzemeden imal edilmiş flanş, vana ve bağlantı elemanlarının farklı konstrüksiyonları farklı sınırlara sahip olabilir.
Bir tesisatın sürekli sıcak çalışmasıyla sık sık ısınıp soğuması aynı mühendislik problemi değildir. Tekrarlanan sıcaklık değişimleri, boru-genleşme yüklerini ve cıvata ön yükündeki değişimleri artırabilir. Özellikle flanşlı bağlantılarda sıcak-soğuk çevrimi sızdırmazlık performansını etkileyebilir.
En sık görülen hatalardan biri oda sıcaklığındaki katalog dayanımını bütün işletme koşullarında geçerli saymaktır. Başka bir hata da gövde malzemesi uygun olduğu için vana oturağı, conta ve bağlantı elemanlarının otomatik olarak uygun olduğu varsayımıdır.
Uygulama notu: Tasarım, montaj ve malzeme seçimi; ilgili proje standardı, gerçek işletme koşulları ve üretici teknik dokümanlarına göre doğrulanmalıdır.